‘Belangrijk dat ons verhaal wordt verteld’

Gepubliceerd op: 31-5-2021

Rob (55) uit Ruinerwold staat in boek over oorlogsveteranen: ‘Belangrijk dat ons verhaal wordt verteld’
Politieagent Rob Kasimier (55) uit Ruinerwold was in 1987 als militair actief tijdens een vredesmissie in de Sinaï-woestijn. Hij is één van de oorlogsveteranen die meewerkte aan het boek ‘Veteranen’ van fotograaf Paul de Graaff dat 2 juni verschijnt. „Het is belangrijk dat ons verhaal wordt verteld.”
In het boek zijn honderd veteranen gefotografeerd door De Graaff. In zwarte kleding, met hun blik strak in de camera gericht. Naast de foto staat een korte samenvatting van hun missie. In het geval van Kasimier, staat er een anekdote in ook, over het moment waarop hij met zijn maten stilstond in een mijnenveld.
Egypte en Israël
Kasimier maakte in 1987 onderdeel uit van de Force Militairy Police Unit (FMPU), een internationale marechaussee. „Met dezelfde taken als de Nederlandse marechaussee: misdrijven en overtredingen opsporen van militairen en het handhaven van openbare orde. Maar dan in het gebied tussen Egypte en Israël.”
Daaronder viel ook het controleren van snelheden van militaire voertuigen. Kasimier, die na zijn diensttijd via de spoorwegpolitie in Rotterdam en Zwolle terecht kwam bij de landelijke politie-eenheid: „Ik vertel mijn collega’s wel eens dat wij destijds al voertuigen controleerden met een lasergun. Iets wat in Nederland pas vele jaren later gebeurde.”
Mijnenveld
In zijn anekdote in het boek beschrijft Kasimir het moment waarop hij met zijn unit per ongeluk een mijnenveld is binnengereden. „Het was bekend dat er in het gebied waarbinnen wij opereerden, veel mijnenvelden lagen die nog niet waren opgeruimd. Meestal stond er dan een bordje bij met ‘Mines’. Dit keer dus niet.”
Terwijl hij foto’s wilde maken van de prachtige omgeving, merkte een collega op dat zij in een mijnenveld waren beland. „Tot mijn schrik zag ik die inderdaad liggen, twintig meter verderop. Als we iets waren doorgereden, hadden we er middenin gestaan met alle gevolgen van dien.”
Heftige momenten
Kasimier en zijn maten reden voorzichtig terug en konden het allemaal navertellen. „Met een lach natuurlijk, maar het was wel een heftig moment.”
Heftige momenten waarvan de veteraan er meer heeft meegemaakt, maar waarover hij niet vertelt. „Dit was de anekdote die ik op papier kreeg voor het boek, de rest deel ik vooral met maten van toen. Zo werkt het ook bij de politie. Grappige voorvallen vertel ik aan mijn vrouw, andere dingen houd ik wat oppervlakkiger en deel ik met collega’s.”
PTSS
Kasimier merkt namelijk, net als veel andere oorlogsveteranen, dat ‘gewone burgers’ niet goed begrijpen wat militairen en politieagenten mee- en doormaken. „Ik ken veel veteranen die met PTSS thuiszitten door de heftige dingen die zij hebben gezien. Als je 20 bent, denk je alleen maar: het is één groot avontuur, maar je maakt dingen mee die je de rest van je leven meedraagt. Als ik alles van tevoren had geweten, was ik daar denk ik niet naartoe gegaan.”
De hulpverlening laat wel eens te wensen over, stelt de oud-militair. „Veel jongens en meisjes zitten thuis met PTSS hun ervaringen te herbeleven. Daarom ben ik ook regiovertegenwoordiger Noord Nederland van het Politie Veteranenplatform en wilde ik meewerken aan het boek met oorlogsveteranen. Het is belangrijk dat er erkenning komt voor veteranen, zodat wij makkelijker over dit soort dingen kunnen praten.”
Doorgedraaid
Want, weet hij: „Delen is helen. In mijn werk als politieagent loop ik dagelijks aan tegen voorvallen waarbij doorgedraaide veteranen betrokken zijn geraakt. Bijvoorbeeld als er sprake is van huiselijk geweld of als er een melding binnenkomt van een verward persoon die met een wapen in de supermarkt rondloopt. Als ik daar als agent op af wordt gestuurd en het blijkt te gaan om een veteraan, maak ik mij ook meteen bekend als oorlogsveteraan. Dan wordt die persoon vaak meteen wat rustiger.”
De vergelijking met de Belgische oorlogsveteraan Jürgen Conings dringt zich op. „Daarom is het zo belangrijk dat we dit bespreekbaar maken en dat er erkenning komt vanuit de maatschappij ook voor hun problematiek. Al heb ik het idee dat dat mede door de veteranendagen langzaam begint te komen. En het boek van Paul draagt daar ook aan bij.”
Voor collega-veteranen heeft Kasimier een tip: „Zorg dat je je verhaal kwijt kan. En als je psychische klachten hebt, meld je dan bij het Veteraneninstituut. Zij zijn 24/7 bereikbaar en kunnen je verder helpen.”