Inspecteur Simon na 47,5 jaar met pensioen: 'Prachtige carrière gehad'

Gepubliceerd op: 11-6-2022

Simon Westerhof blikt terug op een mooie carrière bij de politie
Menigeen kent hem wel van social media: inspecteur Simon van de politie in Emmen. De politiechef (67), die woonachtig is in Gieten, gaat na 47,5 jaar bij de politie met pensioen.
"Ik heb in mijn Twitter-biografie staan dat ik een reiziger en avonturier ben", vertelt hij met een lach op zijn gezicht. "Ik ben graag buiten en hou ervan om lekker op pad te gaan. We gaan eerst lekker op vakantie, we hebben een Volkswagen-busje en vertrekken richting Scandinavië. Maar ik ga het wel enorm missen, hoor. Ik heb een prachtige carrière gehad."
Toen dertien jaar geleden sociale media ook werden opgepakt binnen de politie, zag Westerhof een kans. "Dat leek me wel wat. Ik zei: 'Ik wil dat wel doen'. Er werd me gevraagd of ik dat wel meende. Ik zei: 'Tuurlijk, als chef moet je het goede voorbeeld geven'." Al gauw wisten inwoners Westerhof te vinden via sociale media en werd hij bekend als inspecteur Simon.

Timmeren en de Koninklijke Marechaussee
Hij groeide op in Korengarst, een buurtschap in de omgeving van Noordbroek. Hij volgde de timmer- en metselopleiding aan de lagere technische school (lts), gevolgd door de middelbare technische school (mts), waar hij weg- en waterbouwkunde deed.
Toen kwam de dienstplicht om de hoek kijken in 1975. Westerhof ging bij de Koninklijke Marechaussee aan de slag en kwam bij de grens te staan in Nieuweschans. "Het was in de tijd dat de Rote Armee Fraktion (RAF) heel actief was en vanuit Duitsland veel aanslagen pleegde in heel Europa. En ik stond daar samen met de Bundesgrenzschutz van Duitsland. Die waren tot de tanden bewapend. En ik stond daar in mijn polo en colbertje naast", lacht hij. "Dat is nu wel anders."

Gestikt in karbonade
Al gauw werd hij daar ook met zijn eerste dode geconfronteerd. In de tijd van de Butterfahrt - een vaartocht naar internationale wateren waar belastingvrije aankopen aan boord konden worden gedaan - kwam er in de avond een bus terug naar Duitsland.
"Je gelooft het niet: op de heenreis tussen Nieuweschans en Delfzijl was er een man gestikt in een karbonadebotje. Die karbonade had hij vlak voor de grens bij de Imbiss gekocht. Dat is hem fataal geworden."
"Ze hebben hem onderin gelegd, want de Butterfahrt moest doorgaan. En in de avond op de uitreis deden de Duitse collega's de klep opzij open. En daar lag hij", vertelt hij. "De collega's van de Bundesgrenzschutz kwamen bij ons: 'We hebben een lijk gevonden in de bus'." Westerhof moest het oplossen, want de bus mocht Duitsland niet in.
"Nou ja, een lijkauto moest er komen. Dat was Garage Poelman. De garagehouder deed dat er destijds nog bij. Hebben we hem naar de aula in het lijkenhuis bij het kerkhof gelegd. Tja, wat moesten we anders."

Wachtlopen bij koninklijke familie
Periodes van wachtlopen bij de koninklijke familie hoorde ook bij het werk. Westerhof werd geplaatst bij Paleis Soestijk en Kasteel Drakesteyn in kroondomein Lage Vuursche. "Als het dan Kerst was, kregen we een broodje en chocolademelk van koningin Juliana. Een bedankje en alle goeds, zei ze. Je knoopte niet hele gesprekken aan, hoor. Maar ze wandelde ook in het kroondomein en dan werd er altijd wel gegroet. Er hing een heel relaxte sfeer."
Ook werd hij ingezet als ME'er tijdens de krakersrellen en de kroning van koningin Beatrix in 1980. De kroningsrellen behoren tot de grootste in de Nederlandse geschiedenis in vredestijd. "Wij waren daar ook. Toen we eenmaal op de Dam kwamen waren er heel veel groepen. We werden flink bekogeld, we hebben butsen opgelopen. We hadden gewoon een rieten schildje. Bij de eerste stenen gingen de eerste horloges al kapot."
"Beschermende kleding hadden we niet. We kregen witte schouderstukken, kniestukken en een tokkel voor over de kleding", lacht de politieman. "We waren net van die ijshockeymannen. Het was geen gezicht, man. Links en rechts werden we bekogeld met stenen en raakten we ingesloten op de Dam. 's Avonds moesten we ook nog de woning van burgemeester Wim Polak beveiligen aan de Herengracht, want die had ook wel wat te vrezen natuurlijk."

Busje in de gracht
De ME'ers hadden de hele dag nog niet gegeten en tot overmaat van ramp verdween hun busje ook nog in de gracht. "Dat beeld dat je misschien wel kent van tv, dat er een bus de gracht in werd geduwd, dat was dus ons busje", vervolgt Westerhof. "Ja, dat waren wel avonturen die niet iedereen meemaakte."
Zowel Westerhof als de kapitein bij Defensie kwam tot de conclusie dat hij geen goede militair was. "Ze waren mij te bemoeierig. Zij zeiden: 'Jij bent militair en je moet uitvoeren wat wij zeggen'."
Westerhof deed vervolgens staatsexamen op de politieschool in Harlingen. En zo belandde hij bij de politie in Drenthe waar hij op verschillende plekken gewerkt heeft:
1981 tot 1987: agent in Roden
1987 - 1992: agent in Rolde
1992 - 2004: chef Vreemdelingendienst Drenthe
2004 - 2007: chef Verkeersdienst Drenthe
2007 - 2022: chef politieteam Emmen - centrum

Burgemeester op gymnastiekschoenen in de achtervolging
Een moment dat Westerhof niet gauw vergeet, is de keer dat Jaap Verkerk, destijds de burgemeester van de gemeente Roden, meeging op controle bij Chinese restaurants. "We kregen meldingen dat er veel illegale mensen in de keuken stonden. Ik zei: 'Je gaat een keer met mij mee op controle. Doe je gymnastiekschoenen maar aan.' Wij op controle met twee andere collega's, hartstikke leuk natuurlijk."
"Nou, Jaap ging met een andere collega aan de achterkant staan, want stel ze gaan op de vlucht... 'Wees erop verdacht', zei ik nog. Jaap stond daar met een collega aan de achterkant met zijn gymnastiekschoenen aan. Wij gingen erin aan de voorkant en konden zo doorlopen naar de achterdeur. Staan zij daar. Ik zei: 'Wat is dit Jaap?' 'Ja, ze zijn ontkomen', zei hij", lacht Westerhof terwijl hij een keer met z'n hand op z'n knie slaat. Een tweede kans volgde voor de burgemeester, die wel lukte. "Hij zei: 'Man, dit maak ik nooit mee'."
Ook burgemeester Eric van Oosterhout is laatst op uitnodiging meegegaan bij het oprollen van een hennepkwekerij. "Dat vond hij wel indrukwekkend. Het was hier vlakbij", wijst Westerhof vanuit het politiebureau in Emmen naar buiten. "Ik zei: 'Ja, burgemeester. Dit gebeurt hier onder uw neus, op een paar honderd meter van het gemeentehuis en politiebureau af'. Ja, ik kan het ook niet laten om die mensen dan een beetje te plagen. Dat hoort er ook bij."

Bijbeunen
Vanwege zijn timmerachtergrond kluste de politieman later tijdens zijn tijd in Rolde ook bij. "Dat geld konden we toen goed gebruiken met drie kleine kinderen. Ik kluste bij collega's, garages, keukens. Je kan het niet zo gek niet bedenken. Ik gebruikte het geld om onze eigen woning te verbouwen en om auto te rijden. Het was een mooie periode, maar ik was wel zoekende of ik bij de politie wilde blijven."

Vreemdelingendienst in Zuidlaren
Vanwege zijn ervaring aan de grens in Nieuweschans werd Westerhof gevraagd voor de vreemdelingendienst. "Er was oorlog op de Balkan. Ik kon naar de academie voor het vreemdelingenrecht. Een jaartje studeren en werken."
Bote Wilpstra, de burgemeester van Zuidlaren, vroeg hem of hij op de kazerne in Zuidlaren wilde komen werken in 1992, omdat daar vluchtelingen werden opgevangen. "Hoofdzakelijk Bosniërs. Allemaal ontheemde mensen, daar had ik het best mee te doen. Al hun bezittingen waren platgebombardeerd. Mensen doen elkaar alles aan en er zat zoveel leed achter. Dat trok ik me weleens aan."
"Gedoe op de kazerne was er ook wel eens. Het waren niet allemaal vrienden van elkaar, er waren ook een hoop gemengde huwelijken tussen Bosniërs en Serviërs. Dat werd daar dan ook wel uitgevochten. Maar het kwam nooit tot heftige zaken. Het was een mooie baan en had verder weinig met politiewerk te maken."
Meerdere opvanglocaties volgden en na twaalf jaar ging de uitgifte van registratie en documenten over naar de gemeente. "Het was tijd om mijn zaakje op te pakken en uit te kijken naar iets anders."

Stadsproblematiek in Emmen
Ruim drie jaar bij de Verkeersdienst Drenthe volgde, waar hij op den duur uitgekeken raakte. Tijd om te solliciteren. Het werd een functie als chef Emmen Centrum op het bureau in Emmen. Daar werd hij aangenomen, op de plek waar hij tot zijn laatste werkdag gebleven is. "Je kreeg hier met stadsproblematiek te maken. Zaken die in de dorpen niet gewoon waren, zijn hier zaken van alledag. Mishandelingen, moord en doodslag. Geweld, ernstige verkeersongevallen en het uitgaansleven."
Zaken die de hem de afgelopen kleine twintig jaar in Emmen zijn bijgebleven: onder meer ernstige geweldsdelicten en ongelukken. "Maar ook moord op jongeren, het verlies van collega's. Ik ben ook een emotioneel mens. En dat laat ik dan ook zien."
"Het was heel divers hier. Je had hier een netwerk op te bouwen. Met de winkeliers bijvoorbeeld, want die hadden behoefte aan handhaving. We hadden ook met de horecaondernemers een overleg opgezet. Er zijn geregeld evenementen, er is het voetbal. Ik had ook de gemeente als netwerkpartner nodig en die hebben we echt goed mee."

'Dat moet ik hier niet hebben'
Een groot succes noemt hij de winkeliers-WhatsApp-groep en de invoering van het cameratoezicht in het centrum van Emmen. Westerhof keek het af in Groningen. "Ik zag wel dat ze daar bij de Febo mooi konden inzoomen en we zagen dat daar de kroketten weggehapt werden."
Emmen was na Assen de tweede plaats in onze provincie waar cameratoezicht kwam. "Ik woonde destijds in Assen en daar is het helemaal fout gelopen. Daar was de gemeenteraad eerst voor en toen weer tegen. Dat moest ik hier niet hebben, dacht ik. Ik nodig raadsleden uit, want ik wist wel dat ze niet allemaal even enthousiast waren."
Toen hij 's avonds een keer dienst had en met de hondengeleider op pad ging, haakten ook raadsleden aan om de stadvloer over te gaan. "Ik heb uitgelegd dat er geen misbruik van wordt gemaakt. Dat we niet invoeren dat we iemand zoeken met een ruitjesblouse bij wijze van spreken, en dat de camera dat opzoekt. Dat is niet de bedoeling. En toen kwam er uiteindelijk ook cameratoezicht in Emmen. Dat vind ik dan geweldig."

'Politie moet keuzes maken'
Het samen klaren van klussen, zoals Westerhof dat noemt, vindt hij prachtig aan het werk. En is in zijn ogen misschien wel het belangrijkst. "Je kan het wel alleen proberen. Dat is wel lang zo geweest. Maar we moeten elkaar opzoeken en gebruik maken van elkaars competenties. Dat maakt dat je kunt slagen. Het politiekorps kan dat niet alleen. Je hebt elkaar nodig."
Toch ziet de ervaren politiechef voor de politie de komende jaren een flinke uitdaging. Naast het personeelsprobleem, ook in de taken. "De politie is niet zo goed in kiezen. Als je ziet wat allemaal politietaken zijn geworden, dat is niet normaal meer. Er is altijd in de jaren wat bijgekomen, maar er gaat nooit wat af. Wij moeten nog veel meer naar samenwerking toe. De politie kan niet meer solo werken, wij kunnen dit niet rooien", legt Westerhof uit.
"Je ziet het ook in de opsporing. We lopen helemaal klem. Het Openbaar Ministerie heeft niemand om ze te vervolgen en er zijn geen rechters meer om iemand te veroordelen. Maak keuzes: wat is de core business van de politie en wat is handhaving voor de gemeente? We zien ook een enorme toename van evenementen waarin de politie een actieve rol heeft gekregen."
"Ik ben politieman geworden om voor de inwoners te werken. En begrijp me niet verkeerd, ik ben echt wel van de evenementen en vind reuring prachtig", vertelt hij. "Maar zorg dat er zelf een ordedienst komt in de sfeer van beveiliging. En in echte openbare-ordegevallen komt de politie altijd. Het gaat te veel de kant op van de versnippering van de politietaak. Dat je bijvoorbeeld dienst hebt tijdens evenementen. We moeten alle ballen hoog houden en dan zie je dat wij ook niet meer overal in slagen. Ook al doen we stinkend ons best."

Garagehouder was ambulancechauffeur
In die 47,5 jaar als politieman zag hij ook dat de wereld om hem heen snel veranderd is. "Die mobiele telefoon bijvoorbeeld, daar kan je nu alles mee", vertelt Westerhof als hij even zijn smartphone optilt. "Vroeger had je kaarten en moest je je maar redden. Soms kreeg je telefoon thuis: 'Ja, er is een telex binnengekomen op het bureau'. Dan reed je naar het bureau om de telex te lezen. Was er iemand ontsnapt in Veenhuizen. Nou, hup, karabijn mee, auto pakken en nog een collega ophalen in Peize. Kwamen we daar een uur later. We zeiden weleens: 'Ze zijn de Afsluitdijk al over'. Gingen we toch nog wel op het postpunt staan. Gestichtswacht was er en de bewaarders. Iedereen in rep en roer. 'Het is wel goed', zeiden we. Koffie drinken en weer terug."
"Maar ook bij een ongeluk bijvoorbeeld. De dokter kwam met eigen auto. De garagehouder had de ambulance, die deden dat erbij. En als politie was je het hulpje van de dokter. Samen met de ambulancechauffeur, die dus eigenlijk de garagehouder was. Dat ging niet altijd geweldig. Je had van die flappen die je op de brancard over de patiënt heen moest slaan. Dat moest stevig vast, maar dat ging ook weleens fout. Dat was wel wat."
'Gummiknuppel was zo zwak dat je je eigen neus raakte'
"Het heeft allemaal een enorme ontwikkeling doorgemaakt. De politie ook. Eerst kreeg ik een pistool waarbij je bij de terugslag zo ongeveer een schouderblessure kreeg. En de gummiknuppel was zo zwak dat als je ging slaan dat je je eigen neus raakte. Zo boog hij om. Als ik nu naar mijn bewapening kijk is dat heel anders. Ik heb handboeien, een uitschuifbare wapenstok, pepperspray en je wapen. En de collega's dragen op de benen een taser. Ook hebben we nog een zaklantaarn en een multitool."
Een punt van zorg is in Westerhofs ogen de enorme toename van geweld. "Mensen worden gebeten en geslagen. Vroeger hadden mensen nog niet zo'n weerwoord tegen de politie of andere hulpverleners. Maar het is enorm toegenomen. Dat is echt heftig." Hij benadrukt meermaals: "Laten we elkaar respecteren. Blijf asjeblieft van elkaar af."

Sociale media worden privé
Woensdag neemt hij afscheid. Zijn sociale media? "Die heb ik op privé gezet. Mijn volgers krijgen nog een bericht over mijn pensioen", besluit hij.