Tubantia-journalist Jelle moest helpen vrede te bewaren op grens bij Gaza

Gepubliceerd op: 31-10-2023

Tubantia-journalist Jelle moest helpen vrede te bewaren op grens bij Gaza: ‘Extremisten aan beide kanten staan dé oplossing in de weg’
De enorme kloof tussen Israëli’s en Arabieren. Dat is mij als Achterhoekse peacekeeper het meest bijgebleven. Als marechaussee bij de vredesmacht in de Sinaï-woestijn werkte ik zes maanden op de grens van Egypte met Israël en Gaza. En op de nu meest besproken grensovergang ter wereld: Rafah.
Haat in plaats van noaberschap. Het is geen wonder: iedereen die ik sprak, of het nu Israëli of Palestijn was, heeft wel een familielid verloren in één van de oorlogen of aanslagen in het conflict. Dan raken pijn en verdriet je persoonlijk en ontstaan levenslange trauma’s.

Woede, verdriet en onmacht
Ik merk dat zelf ook. Voor de meeste mensen zijn Sderot, Ofakim, Asjkelon of Be’eri abstracte, Israëlische plaatsen.

Maar omdat ik de regio en ook mensen persoonlijk ken komt de laffe afslachting en ontvoering van weerloze kinderen, baby’s, vrouwen, mannen, ouderen en zelfs overlevenden van de Holocaust door terroristen van Hamas extra hard binnen. Omgekeerd voel ik ook de woede, verdriet en onmacht aan Palestijnse kant bij zoveel onschuldige doden in de Gazastrook.

Het kan ook anders
Dat het ook anders kan bewijzen de Camp David-akkoorden, getekend in 1978 door president Sadat van Egypte en premier Begin van Israël. Land in ruil voor vrede: Israël gaf de in 1967 bezette Sinaï-woestijn terug aan Egypte in ruil voor erkenning van de Joodse staat en vrede. Een internationale vredesmacht in de Sinaï ziet toe op naleving. Met succes.

Conflict was er toen ook al
Naar deze Multinational Force and Observers werd ik in 1990 als marechaussee zes maanden uitgezonden. Het waren andere tijden. Overzichtelijker. Veiliger? Het conflict was er toen ook met de Intifada, aanslagen en Scud-rakketten die Saddam Hoessein in de Eerste Golfoorlog vanuit Irak op Israël afvuurde.

Land in ruil voor vrede
Land in ruil voor vrede als oplossing? De gematigde Israëli’s en Palestijnen die ik toen sprak zouden ervoor tekenen. Ze willen net als wij met hun families gewoon veilig en fijn naast elkaar in vrede leven. Maar extremisten aan beide kanten staan die oplossing in de weg.

Terreur voedt haat
Extreem rechtse, religieuze partijen in Israël willen geen Palestijnse staat en bouwen illegaal nederzettingen. En de islamitische Hamas wil de complete vernietiging van de Joodse staat en profiteert nu wrang genoeg van elk Joods én Palestijns slachtoffer. Dat is het trieste: terreur voedt haat en extremisme. En maakt het nu alleen maar nog groter: de kloof tussen Israëli’s en Arabieren.