Doodgestoken baby Emily werd nog geen zes maanden oud

Gepubliceerd op: 19-7-2022

Doodgestoken baby Emily werd nog geen zes maanden oud: ‘Onze zoon had al langer psychische problemen’
Baby Emily, nog geen zes maanden oud, werd zondagmiddag op gruwelijke wijze doodgestoken. De verdachte is haar eigen vader. Waarom zou de militair Ruud S. zijn dochtertje hebben gedood, terwijl de 22-jarige Rotterdammer juist zo trots op haar was? ,,Onze zoon had al langer psychische problemen”, vertelt zijn geschokte moeder.
Waarom? staat op het kaartje bij de bloemen en knuffels voor de deur van de woning aan de Wolphaertsbocht in Rotterdam-Charlois waar zich zondagmiddag het afschuwelijke drama afspeelde. Het is de vraag die door vele hoofden spookt.
Zeker ook bij de moeder van Ruud S., die net als vele anderen de bizarre beelden heeft gezien van de arrestatie van haar zoon. Schijnbaar onaangedaan staat S. op zijn witte sokken naast de agenten. Als een buurtbewoner vraagt of hij ‘het gedaan heeft’ knikt de militair koelbloedig en mompelt ‘ja’. Agenten slaan hem hierop in de boeien. Buurtbewoners willen hem aanvliegen en schelden hem dan de huid vol.

‘Ik hoorde ze kindermoordenaar roepen naar mijn zoon’
,Ik kreeg een steek in m’n lijf, toen ik ze kindermoordenaar! kindermoordenaar! naar mijn zoon hoorde roepen”, vertelt de moeder van de 22-jarige verdachte. ,,Ik kan nog steeds niet bevatten wat er zondagmiddag gebeurd is”, zegt ze. Ruud is haar enige kind. Emily haar eerste kleinkind. En ook de liefde voor haar schoondochter, die een onbeschrijfelijk verdriet moet hebben, is groot. ,,Ook de moeder van Emily, haar moeder en haar oom zijn in totale shock.’’
Ik weet precies hoe m’n zoon is: volgens hem is er nooit iets aan de hand. Dus de politie dacht dat het ook wel goed ging.
Volgens zijn moeder had Ruud S. al langer psychische problemen en zat de it’er bij de landmacht sinds een paar maanden ziek thuis. De politie kwam vaker bij de ouders van S. langs als hun zoon zich had misdragen. ,,Dan vertelden we dat hij te gevaarlijk was, maar dan liep Ruud popiejopie te doen tegen de politie. En ik weet precies hoe m’n zoon is: volgens hem is er nooit iets aan de hand. Dus de politie dacht dat het ook wel goed ging. Maar het ging helemaal niet goed.’’

‘Hij zou geen gevaar vormen voor zichzelf of voor ons’
De ouders meenden zelf dat er snel hulp nodig was en zouden dat ook herhaaldelijk hebben aangegeven. Maar zij hadden niet de indruk dat er direct iets gebeurde. ,,Hij zou geen gevaar vormen voor zichzelf of voor ons”, aldus de moeder.
De Koninklijke Marechaussee en politie reageren op geen enkele vraag, ook niet over eerdere contacten of problemen. Iemand uit de buurt die Ruud van dichtbij kent, herkent echter dat hij ‘overduidelijk psychische problemen’ had.
,,Emily was een heel lief meisje, dat altijd lachte”, zo vertelt de moeder van S. over haar kleindochter. ,,Wij waren heel blij met haar. We brachten haar onlangs nog naar de kinderboerderij. Ze was ons alles, net als Ruud en zijn vriendin. We benadrukten altijd hoeveel we van hun alledrie houden. Ruud was ook zo trots op zijn dochter toen hij met haar prikjes had gehaald. Hij zei altijd lieve dingen tegen haar.”
Officieel stond S. nog ingeschreven bij zijn ouders, maar hij was vaak bij zijn vriendin en kindje. Zondag zijn de schoonmoeder en zwager van Ruud, de oma en oom van Emily dus, ook in de woning aan de Wolphaertsbocht. Zij staan in de keuken, zo vertelt de oom op de stoep aan agenten, als ze opeens de moeder om hulp hoort roepen. Tot hun schrik zien ze de baby zwaargewond liggen met het mes daarnaast, vertelt de oom terwijl een buurtbewoner hem filmt.

Luid schreeuwen moeder en oma om hulp
Ze rennen naar buiten, met Emily in de armen. Het geschreeuw van moeder en oma (van moederskant) is zo doordringend, dat vele buren het horen. Zo ook de 33-jarige Robino, die aan de overkant op het balkon zit. Hij ziet vanaf een afstandje hoe moeder en oma met een baby’tje in hun armen wanhopig op zoek zijn naar hulp.
Een ambulance, waarschijnlijk op weg naar een andere melding, rijdt voorbij aan de andere kant van de weg. Ook een andere auto passeert zonder te helpen. De Rotterdammer voelt de wanhoop groeien. Hij twijfelt geen seconde. ,,Ik ben naar beneden gegaan en heb mijn auto gepakt’’, vertelt hij met een trillende stem, duidelijk aangedaan door de gebeurtenissen van de voorgaande dag. ,,Het is toch normaal om te helpen? Als ik dat niet had gedaan, had ik niet kunnen slapen.’’

De oma voelt al niets meer. De moeder roept de hele tijd: ‘Mijn baby’tje, mijn baby’tje.
Hij scheurt door rood en negeert alle verkeersregels. Een echte ‘dollemansrit’. De oma zit naast hem, haar kleindochter in de armen dicht tegen zich aan. De moeder zit op de achterbank. ,,De oma voelt al niets meer. De moeder roept de hele tijd: ‘Mijn baby’tje, mijn baby’tje.’’

Echt aan het shaken
Samen rennen ze de spoedeisende hulp van het Ikazia Ziekenhuis op. Pas daar ziet Robino de verwondingen bij het kleine meisje zodra ze op haar rug wordt gelegd. Hij schrikt van wat hij ziet. ,,Haar keel was doorgesneden. Ik draaide mij gelijk om en wilde niet meer kijken.’’ Later is hij ‘echt aan het shaken’, geschrokken van het onbeschrijfelijke drama wat het meisje is overkomen.
De arts maakt in stilte een gebaar. Het baby’tje is niet meer te redden. ,,Ik kan mij niet voorstellen wat er is gebeurd. Je moet wel gestoord zijn of een psychose hebben. Het was echt een nachtmerrie die realiteit is geworden’’, vertelt Robino met natte ogen.

‘Leven voor moeder is gestopt’
Later hoort hij dat de 22-jarige vader Ruud S. van Emily is gearresteerd, een militair. Daarom komt ook de Koninklijke Marechaussee ter plekke, dat het strafrechtelijke onderzoek doet omdat de verdachte een militair is. ,,Moeder en oma leken net zo verbaasd te zijn als ik dat dit was gebeurd.’’
De afgelopen nacht speelden de bizarre gebeurtenissen nog door zijn hoofd. ,,Nee, een held ben ik niet. Dat speelt helemaal niet. Het baby’tje heeft het niet gered. En waar mijn leven uiteindelijk gewoon verder gaat, stopt het leven van de moeder en alle andere nabestaanden.’’

‘Ik wil mijn zoon in de ogen kijken’
Bij de ouders van Ruud blijven na het drama waarbij zij hun kleindochter verloren, vooral de vragen rondgaan in hun hoofd. ,,Wij zitten zelf ook met vraagtekens”, zegt de moeder steeds weer. ,,Mijn zoon zou zoiets nooit van z’n leven doen. Ik wil hem gewoon recht in de ogen aan kunnen kijken en uit zijn mond horen of hij het wel of niet gedaan heeft. Dat hij het allemaal niet meer wist...of dat hij een psychose had. Ondanks wat er gebeurd is, hou ik veel van mijn zoon. Het blijft je kind.’’